Μαραθώνιος και Social Media

Ήρθε η ώρα για το μεγάλο event που όλοι οι Αθηναίοι περιμένουν όλο το χρόνο. Μαραθώνιος της Αθήνας. Στις 12/11 λοιπόν φέτος, θα μαζευτούν άνθρωποι από όλο τον κόσμο για να τρέξουν 5, 10 ή 42 χλμ. Πολύ ωραία διοργάνωση και αφορμή για ενεργοποίηση και άθληση, ακόμα και για ανθρώπους που δεν έχουν διακριθεί σε αγώνες και δεν είναι επαγγελματίες αθλητές. Σα να ανοίγει δηλ. η θύρα της αθλητικής επιτυχίας για τον καθένα, εφόσον έχει προπονηθεί και προετοιμαστεί κατάλληλα. Η συμμετοχή, η χαρά και η μαγεία του απλού αθλητισμού, σε όλο της το μεγαλείο. Τρέξιμο. Όποιος είναι αρτιμελής και δεν ταλαιπωρείται από προβλήματα υγείας, μπορεί να τρέξει, να συμμετέχει και να συναγωνιστεί πλήθος αθλητών και μη, τεστάροντας τον εαυτό του.

Όλα καλά μέχρι εδώ, σχεδόν ιδανικά. Προσωπικά το βρίσκω εξαιρετικό ως κουλτούρα και ως στάση ζωής το να αθλείσαι. Ασχολούμαι επί 17 συναπτά έτη με natural bodybuilding (ελληνιστί με το άθλημα της σωματικής διάπλασης, αλλά χωρίς τη λήψη αναβολικών και στεροειδών φαρμάκων) σε ερασιτεχνικό επίπεδο, ενώ παράλληλα όλα αυτά τα χρόνια ασκούμαι τρέχοντας, περπατώντας, κολυμπώντας ή παίζοντας μπάσκετ. Ένας άνθρωπος με τρόπο ζωής σαν το δικό μου, δε μπορεί παρά να επικροτεί και να επιδοκιμάζει με χαρά κάθε τέτοια διοργάνωση. Όμως ντρέπομαι να συμμετάσχω στο Μαραθώνιο, ντρέπομαι να συμμετάσχω σε αυτή τη γιορτή του αθλητισμού και της άμιλλας. Με έχουν κάνει να ντρέπομαι να τρέξω.

Σίγουρα, διαβάζοντας μέχρι εδώ, πολλοί θα απορούν. Να εξηγηθώ λοιπόν. Ο Μαραθώνιος πλέον είναι ένα πανηγύρι στο οποίο καλώς συμμετέχει όλος ο κόσμος ανεξαιρέτως, κακώς όμως όλος αυτός ο κόσμος μετατρέπεται σε όχλο που σαρώνει τα social media σε κάθε ανάσα της διαδρομής, πριν αλλά και μετά από αυτήν, όταν οι εικόνες στο instagram διαδέχονται η μία την άλλη. Αθλητικά παπούτσια, φανταχτερή περιβολή, πολύχρωμα μπλουζάκια, χρωματιστά κολάν, hashtags: #trehume, #athloumaste, #marathonios, #running, #runner, #fitness. Αφού λοιπόν έχει πήξει το home σου στο φατσοβιβλίο και στο στιγμιαιόγραμμο (instagram), δεν περνά μία ώρα, κάνεις ανανέωση και καταιγίζεσαι από εικόνες αλαλούμ. Μαζί με τα σορτς, τις φόρμες και τα φανταχτερά running παπούτσια, ποζάρουν περήφανα τα burgers, οι πίτσες, οι καφέδες, τα αναψυκτικά, οι τηγανητές πατάτες, οι σπανακόπιτες και πάει λέγοντας. Τα hashtags ξαφνικά, σα να τριβολίζονται και να μετατρέπονται από “Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι” σε Φρέντυ Κρούγκερ: #burgers, #pizza, #foodporn, #kafedares, #metuskalyterus, #metintreloparea, #mpira και καμία φορά ξεπετάγεται ανάμεσα σε όλα αυτά και το έρημο το #marathon, σαν παρθένα Κινέζα που μόλις έκλεισε τα 18 και την έβαλαν με το ζόρι να γυρίσει πορνό σε ένα σπίτι με 45 Αφρικανούς ταυτόχρονα. Στριμωγμένο, βιασμένο, εξευτελισμένο, τσαλαπατημένο #marathon. Νομίζω πως τα hashtags που θα ταίριαζαν ως απάντηση σε αυτό το παρακμιακό συνονθύλευμα, θα ήταν #skase_ke_trexa, #eyxaristisou_to, #kopse_tin_poza και έπειτα, #fae_kala, #fuel_your_body, #mi_mas_zalizis_me_tin_mpira_sou.

Ένας ακόμη λόγος που ντρέπομαι να προετοιμαστώ και να συμμετάσχω και εγώ στο Μαραθώνιο είναι η μάστιγα με τα μετάλλια. Όποιος τερματίσει, λαμβάνει μετάλλιο. Όχι όποιος τερματίσει πρώτος, δεύτερος, τρίτος, δέκατος, πράγμα που θα ήταν απολύτως σεβαστό. Όποιος τερματίσει, σκέτο. Ας του πάρει 8 ώρες να τερματίσει στα 5 χλμ, θα πάρει μετάλλιο, θα επιβραβευτεί. Ας έρθει τελευταίος, ας μη βάλει ούτε 1% των δυνατοτήτων του σε αυτό που κάνει, ας κάνει απλά μία πασαρέλα. Θα βραβευτεί με μετάλλιο. Δυσκολεύομαι να αντιληφθώ πόσο λογικό είναι αυτό και τι κίνητρο δίνει στους αθλητές που πραγματικά θέλουν να αγωνιστούν και να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους στις μικρές αποστάσεις του Μαραθωνίου. Αδυνατώ να χαρώ με την απόδοση μεταλλίων και τιμών σε αυτούς που πήγαν στο Μαραθώνιο απλά μία βόλτα, αδυνατώ να κατανοήσω την επιβράβευση της κουτσής Μαρίας, που με τη σειρά της γεμίζει τα social media με μετάλλια και διακρίσεις χωρίς αντίκρυσμα, χωρίς κόπο, χωρίς πάθος για νίκη.

Και αναρωτιέμαι: Μήπως θα έπρεπε να μου δίνει και μένα κάποιος ένα μετάλλιο κάθε φορά που μετά την οκτάωρη εργασία μου, ολοκληρώνω και μία σκληρή προπόνησή μου στο γυμναστήριο που καθιστά τη μυϊκή ομάδα που γυμνάστηκε μη λειτουργική για τα επόμενα 24ωρα; Μήπως θα έπρεπε να δίνει κάποιος ένα μετάλλιο στον ήρωα που σηκώνεται κάθε μέρα από τις 6 το πρωί για να κολυμπήσει και να ασκηθεί, πριν να πάει στη δουλειά του; Μήπως θα ήταν χρήσιμο να δίνει κάποιος μετάλλιο σε όλα εκείνα τα παιδιά, μεγαλύτερα και μικρότερα που γεμίζουν τα γήπεδα 5Χ5, ιδρώνουν κυριολεκτικά τη φανέλα και πολλές φορές, αν τα παρακολουθήσεις, θα τα δεις να παράγουν αξιόλογο θέαμα; Ίσως εκεί το μετάλλιο να ήταν πραγματικό κίνητρο και να έδινε αληθινή ώθηση σε νέους αθλητές να βελτιωθούν σε αυτό που κάνουν και να πληθύνουν οι ερασιτέχνες αθλητές, αυτοί δηλαδή που αγαπούν αυτό που κάνουν.
Και αν ρωτάς πώς θα γινόταν κάτι τέτοιο, μπορώ με ευκολία να σε πληροφορήσω ότι θα γινόταν πολύ απλά εάν κάθε άθλημα διέθετε μία ερασιτεχνική ομοσπονδία. Αν ήθελε κάποιος να είναι μέλος της, θα μπορούσε να καταβάλει ένα ποσό και να αγοράσει ένα συγκεκριμένο activity tracker, που θα ήταν προγραμματισμένο να καταγράφει την επίδοσή του στο άθλημά του και συνδεδεμένο με τη βάση δεδομένων της εκάστοτε ομοσπονδίας. Στο τέλος κάθε χρονιάς, η φανταστικη λοιπόν αυτή ομοσπονδία θα μπορούσε να βραβεύει τον συμμετέχοντα που έγραψε πιο πολλά μίλια στο κολυμβητήριο, που άυξησε τη μυϊκή του μάζα στο γυμναστήριο, που έτρεξε τα περισσότερα μίλια στο γήπεδο του 5Χ5, που έπαιξε πιο πολύ τένις από κάθε άλλον στην ομοσπονδία. Σενάρια επιστημονικής φαντασίας.

Σημείωση: Αν δεν ντρεπόμουν, για όλους τους παραπάνω λόγους να τρέξω στο Μαραθώνιο, θα έτρεχα πιθανότατα στα 5 χλμ. Δεν υποδύομαι τον άριστο αθλητή, ούτε είναι απλό να είσαι.
Σημείωση Νο2: Ικεσία κάνω σε όσους διαβάσατε το κείμενο, προστατέψτε μας φέτος από τα “Μαραθώνια posts”, πείστε και τους φίλους σας να κάνουν το ίδιο.
Σημείωση Νο3: Καθώς γνωρίζω πως η κατάσταση της πόζας του Μαραθωνίου δεν πρόκειται να αλλάξει και, ίσα ίσα γίνεται χειρότερη χρόνο με το χρόνο, αφού θα ποστάρετε που θα ποστάρετε τόσο άχρηστο υλικό, ας ποστάρει κάποιος και τα ονόματα των νικητών σε κάθε κατηγορία. Τόσα posts, τόσα μετάλλια, τόσες μπύρες και πρέπει να γκουγκλάρουμε για να μάθουμε τους πρώτους.

Δείτε εδώ εικόνες από το φακό μου, από το Μαραθώνιο του 2015.

Manly Today|

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *