“Κράτα την.” (Μία αληθινή ιστορία αγάπης.)

Το κείμενο γράφτηκε το Νοέμβριο του 2016. Πλέον είμαστε 2 γεμάτα χρόνια μαζί και συνεχίζουμε να μετράμε…

 

Κατοικίδιο δεν είχα ποτέ μου. Μάλιστα ανήκα σε εκείνη την κατηγορία παιδιών που καθησύχαζε τη μητέρα του στο δρόμο όταν έβλεπε εκείνη σκύλο (αν υπάρχει τέτοια κατηγορία). Ευτυχώς δε μου μετέδωσε αυτόν το φόβο, μάλλον αποτελώ εξαίρεση στον κανόνα, αφού τα παιδιά πράττουν υποσυνείδητα όπως τα μάθεις. Η μητέρα μου πλέον όμως δε φοβάται τα σκυλιά, δεν τα σιχαίνεται, απολαμβάνει τα παιχνιδιάρικα δαγκώματά τους, το γλείψιμό τους, τους χαρίζει απλόχερα χάδια και όταν συναντά αδέσποτο σκυλί, του προσφέρει ό,τι της βρίσκεται εκείνη τη στιγμή, χάδια ή τροφή. Υπεύθυνη γι’ αυτή τη μεταστροφή δεν είναι άλλη από τη Jolene μου. Αλλά ας τα βάλουμε σε μία σειρά.

Προσωπικά πάντα συμπαθούσα τα σκυλιά, μεγαλώνοντας όλο και περισσότερο. Πάντα όμως έβαζα ένα φρένο στη συμπάθεια, για να μη μου μπουν ιδέες για κάτι παραπάνω. Πριν από έναν περίπου χρόνο, μία Κυριακή, έκανα έναν περίπατο στο δάσος του Πευκιά στο Ξυλόκαστρο. Ήταν Νοέμβρης, είχε αρκετό κρύο και ανά διαστήματα έβρεχε. Δεν πρόλαβα να κάνω 10 βήματα μέσα στο πάρκο, όταν μία λευκή χνουδόμπαλα ήρθε τρέχοντας προς το παπούτσι μου και άρχισε να μου ροκανίζει τα κορδόνια. Κοιτώντας λίγο πιο πίσω, είδα την κούτα και το κυπελλάκι με το νερό που τη συνόδευε. Από την κούτα άρχισαν να ξεπηδούν κι άλλες μικρές χνουδόμπαλες και να γίνεται πανζουρλισμός τριγύρω. Τέσσερις λευκές, δύο δίχρωμες και δύο σκουρόχρωμες. Ψυχές. Μόνες στο δάσος μέσα στο κρύο. Ήταν εξάλλου θέμα χρόνου να βγουν στην παλιά εθνική οδό, που βρισκόταν σε απόσταση αναπνοής, αναζητώντας τροφή ή ζεστασιά και τότε πιθανότατα αυτό το κείμενο δε θα είχε γεννηθεί ποτέ.

Χωρίς σκέψη και με την πολύ σημαντική βοήθεια των ανθρώπων που ήταν μαζί μου, γεμίσαμε ένα αυτοκίνητο κουτάβια, εφοδιαστήκαμε με ό,τι βρήκαμε για την περίθαλψή τους και άρχισε μια περιπέτεια που με μαθαίνει ακόμα καθημερινά νέα πράγματα. Στο σπίτι, αφού έφαγαν όλα τα μικρά, αμέσως έπεσαν σε λήθαργο, το ένα πάνω στο άλλο, σχηματίζοντας μια μεγάλη τριχωτή μάζα από επτά ψυχές. Επτά. Η μία ήρθε να κοιμηθεί κάτω από την καρέκλα που καθόμουν. Μόνη της, ανεξάρτητη και παράξενη. Ανατρίχιασα. Της παραχώρησα τη θέση μου στην καρέκλα, την ανέβασα πάνω και την άφησα να κοιμηθεί στο μαξιλάρι που καθόμουν. Ήταν η ίδια λευκή χνουδόμπαλα που μου μασουλούσε τα starάκια νωρίτερα, με το ένα μαύρο πατουσάκι λες και μόλις της είχαν πάρει αποτυπώματα στο τμήμα και την ολόλευκη γραμμή, σα χωρίστρα, ανάμεσα στα μάτια της. Η Jolene.

Από εκείνη τη στιγμή ήξερα πως δε θα μου ήταν εύκολο να την αποχωριστώ. Το ίδιο βράδυ την πήρα στο σπίτι μου στην Αθήνα. Ήμασταν πλέον οι δυο μας. Της έμαθα μέσα σε μία μέρα να μη λερώνει όπου βρει και την έβλεπα να με κοιτά με απορία σε κάθε προσπάθειά της για τουαλέτα, όταν την έπιανα και τη σήκωνα για να τη βάλω σε συγκεκριμένο μέρος. Αυτή ήταν η σχέση μας. Μετά από δύο ημέρες η Jolene έφυγε από το σπίτι μου, πήγε στο γιατρό και αμέσως μετά πήγε να μείνει με τα αδέλφια της σε ένα φιλικό σπίτι, από όπου ξεκίνησαν και οι υιοθεσίες. Το όνομα της το έδωσα αυθόρμητα, εμπνευσμένος από το τραγούδι της Dolly Parton που διασκεύασαν άριστα οι White Stripes. Οι White Stripes βάφτισαν τη λευκή (white) Jolene μου και της έδωσαν το όνομα μιας πολύ όμορφης γυναίκας, όπως την περιγράφει το τραγούδι. Νομίζω βέβαια, ότι η δική μου Jolene είναι και θα είναι πιο όμορφη από την ηρωίδα του τραγουδιού.

Οι γύρω φωνές μου έδιναν συμβουλές: «θα γίνει πολύ μεγάλη σε μέγεθος, ζεις σε μικρό σπίτι, άσε να την υιοθετήσει κάποιος άλλος», «δουλεύεις πολλές ώρες και ασχολείσαι με πολλά, άσε να την υιοθετήσει κάποιος άλλος», «θα πιεστείς με ένα ζώο μέσα στο σπίτι, άσε να την υιοθετήσει κάποιος άλλος». Κάθε φορά που προσπαθούσα να σκεφτώ λογικά, έκλαιγα σα μικρό παιδί, ακόμα και δημόσια. Δεν ήθελα να τη χάσω. Βρέθηκε, καρμικά σχεδόν στο δρόμο μου, την έσωσα και με έσωσε με τη σειρά της κι αυτή. Ναι, είναι αλήθεια, με άλλαξε, με έκανε καλύτερο υποθέτω, αλλά με έσωσε κιόλας. Δεν ήθελα να ακούσω τις συμβουλές, η φωνή μέσα μου έλεγε κάτι άλλο, κάτι πιο δυνατό.

Όσο περνούσε ο καιρός και τα κουτάβια έβρισκαν σπίτια και ασφάλεια, τόσο πιο δύσκολο μου γινόταν να αποχωριστώ τη Jolene κι ας γνώριζα ότι δε θα ήταν εύκολη η συμβίωσή μας. Ίσως ήταν η τιμωρία μου. Τιμωρία επειδή σε όλη μου τη ζωή φοβόμουν τη δέσμευση και έτρεχα πάντα να της ξεφύγω. Και να που τώρα είμαι δεσμευμένος μαζί της μέχρι να φύγει εκείνη ή να φύγω εγώ από τη ζωή.

Τώρα κοιμάται αποκαμωμένη από τη βόλτα, στη θέση στο σαλόνι που της χάρισα πριν από ένα χρόνο. Δίπλα μου σχεδόν αυτή τη στιγμή. Νανουρίζεται από τον ήχο των πλήκτρων, χωρίς να ξέρει ούτε ότι γράφω για εκείνη, ούτε ότι με έσωσε. Χωρίς να γνωρίζει ότι κάποιες μέρες, αν δεν υπήρχε στη ζωή μου η μουσούδα της, πιθανώς να μη μπορούσα να τις βγάλω. «Τώρα δε θα είσαι ποτέ μόνος, είστε δύο», μου είχε πει κάποιος, σχεδόν ειρωνικά, κάποτε. Πόσο δίκιο είχε όμως…

Όσο δίκιο είχε και η φωνή μέσα στο κεφάλι μου, που μου έλεγε: «Κράτα την».

 

Χρόνια μας πολλά Jolene μου.

 

Manly Today|
Tags: , , , , , , , ,

One Comment

  1. ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΌ!! ΕΙΝΑΙ ΑΛΉΘΕΙΑ ΟΤΙ ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΚΥΛΟΥΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΡΜΙΚΕΣ. ΑΥΤΗ ΣΕ ΔΙΑΛΕΞΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ. ΜΟΛΙΣ ΣΕ ΕΙΔΕ. ΗΞΕΡΕ ΟΤΙ ΕΣΕΝΑ ΗΘΕΛΕ ΓΙΑ ΣΥΝΟΔΟΙΠΌΡΟ ΣΤΗ ΖΩΗ. ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΠΙΘΑΝΟ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΞΕΧΕΙΛΙΖΟΥΝ ΑΓΑΠΗ Κ ΑΦΟΣΊΩΣΗ. ΣΟΥ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙΣ ΝΑ ΖΕΙΣ ΘΕΤΙΚΑ Κ ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΆΛΛΑΓΜΑ. ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΟΤΙ “ΟΛΑ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΛΌΓΟ ΓΙΝΟΝΤΑΙ” KAMIA ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΜΙΑ ΣΚΕΨΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΑ.
    ΧΏΝΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΣΚΕΠΆΣΜΑΤΑ ΣΟΥ ΓΙΑ ΖΕΣΤΑΣΙΑ, ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΚΕΡΑΥΝΟΥΣ, ΣΕ ΞΥΠΝΟΥΝ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΜΕ ΦΙΛΙΑ, ΣΕ ΤΡΑΒΟΥΝ ΓΙΑ ΒΟΛΤΕΣ ΑΚΟΥΝ ΣΥΜΠΟΝΕΤΙΚΆ ΚΑΘΕ ΣΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΠΑΝΤΑ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΓΛΕΊΨΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΑΜΙΚΡΟ ΔΑΚΡΥ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΘΟΥΝ ΣΕ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΣΟΥ.
    ΜΕ ΑΓΓΙΞΕ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΤΟ ΑΡΘΟ. ΕΒΑΛΑ ΤΑ ΚΛΑΜΑΤΑ. ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΓΩ ΠΕΡΣΙ ΕΧΑΣΑ ΤΟ ΠΑΡΕΑΚΙ ΜΟΥ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 8 ΧΡΟΝΙΑ…ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΝΑ ΞΕΨΥΧΑΕΙ…ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΚΑΙ Η ΑΠΩΛΕΙΑ … ΚΙ ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ “…Cause my happiness depends on you,
    And whatever you decide to do, Jolene….”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *